Raymond Koppe: Wel op het 8-uur journaal,
maar gelukkig niet in de Italiaanse krant.
|
"Van slimme containers tot Italiaanse migraties: Raymond Koppe over verbinden buiten je comfortzone"
Interview door Anne Boelen Als ik Raymond Koppe vraag naar zijn meest inspirerende project uit zijn carrière, lacht hij: ‘Dat is een goede vraag, daar heb ik eigenlijk nog niet over nagedacht.’ Op de dag dat we ons gesprek via Zoom hebben ingepland is het heet, en dat is nog zacht uitgedrukt. In sommige delen van het land tikt het de 37 graden Celsius aan, maar het werk moet gewoon door, ook voor Raymond. Hij lijkt het niet moeilijk te hebben met het werken op deze dag als hij zich verontschuldigt voor het eten tijdens ons gesprek nadat hij heeft aangegeven een drukke en chaotische dag te hebben gehad. Raymond lijkt dol te zijn op zijn werk. ‘Ik denk aan twee opvallende projecten,’ geeft hij aan na even nagedacht te hebben, ‘ze liggen ver uit elkaar, twee extremen, maar hebben stiekem ook best veel gemeen. Normaal doe ik complexe IT programma’s, maar deze twee zijn net even anders. De één was een klein extra project dat ik mocht uitvoeren toen ik bij een havenbedrijf in Rotterdam werkte. Ik deed al een tijd een opdracht als programmamanager voor het opzetten van de Digital Twin van de Haven Rotterdam, en begon steeds meer een band op te bouwen met de klant waarvoor ik werkte. Hij was een echte visionair en zag dingen die anderen niet zagen; hijwas niet bang om out of the box te denken. Dat werkt aanstekelijk, iemand die zo in elkaar zit. Dus toen hij naar me toe kwam met een idee voor een slimme zeecontainer en hij aangaf dat hij het uitvoeren ervan alleen aan zichzelf en aan mij toevertrouwde, zei ik volmondig ja. ‘En oh ja,’ zei mijn klant nog snel, ‘het moet wel volgende week vrijdag af, want dan zitten we in het 8-uur journaal.’ Dat was wel even slikken, maar het gaf het ook net iets speciaals. |
- ‘En oh ja,’ zei mijn klant nog snel, ‘het moet wel volgende week vrijdag af, want dan zitten we in het 8-uur journaal.’
|
Het idee van deze slimme zeecontainer was eigenlijk simpel, maar niet iets waar veel mensen op lijken te komen, aangezien het model van de zeecontainer de afgelopen 70 jaar
nog nooit is veranderd. Deze nieuwe zeecontainer was uitgerust met van alles: sensoren voor temperatuur, zuurstofgehaltes, camera’s, zonnepanelen en nog veel meer. Zo kunnen ze zien wat er met hun lading gebeurt onderweg. Kwamen bloemen of groenten bedorven aan en had dat misschien te maken met een dip in het zuurstofgehalte op sommige punten van de route van het schip of juist de temperatuur? Het breekt het gesprek open over het transport van verschillende producten. Wat hij het leukste vond aan dit project was dat hij de verantwoordelijke was voor iedereen die mee moest helpen met de opbouw van de zeecontainer: van elektricien tot ICT-er, ik moest met iedereen communiceren, ook als mensen geen Nederlands spraken of hun werkzaamheden zo ver uit elkaar lagen dat ze geen idee hadden van elkaars belangen. ‘Ik moest ervoor zorgen dat die container er hoe dan ook zou staan, ook als dat betekende dat ik last-minute mijn gepensioneerde vader moest vragen om de elektricien te vervangen die zich had ziekgemeld.’ Raymond lacht: ‘Dat maakte mijn moeder nog trotser toen ze me twee seconden op het 8-uur journaal zag staan; Het feit dat we het samen hadden gedaan, maakte het heel bijzonder. Dit project heeft me laten zien dat ik ook buiten mijn comfortzone projecten kan oppakken met veel verschillende disciplines. |
Deze projecten hebben me laten zien dat ik ook buiten mijn comfortzone projecten kan oppakken met veel verschillende disciplines.
Het tweede project wat voor mij het meest inspirerend was, was voor een grote verzekeringsmaatschappij waarvan de op één na grootste tak in Italië zit. Ik heb toen samen met team een jaar lang voorbereid op een weekend waarin we hun hele applicatielandschap en mainframe vanuit 125 datacenters naar 1 datacenters moesten verhuizen, zowel fysiek als digitaal.
Dit betekende een jaar lang veel vliegen naar Milaan en heel veel regelen. De CIO van Italië kwam net voor het belangrijke migratie weekend naar me toe en zei: ‘Maandagochtend gaan 40.000 mensen gebruik maken van dit systeem. Als het niet werkt, dan komen we in de krant!’. Raymond lacht, ‘ik dacht: dit is een Italiaan, hij zal vast een beetje overdrijven, het zullen er niet zoveel zijn’, maar hij had gelijk: maandagochtend om 8 uur gingen we live en 40.000 mensen maakten gebruik van de applicatie.
Het systeem klapte er, ondanks alle voorbereidingen, uit. Gelukkig hadden ze binnen een kwartier de root cause gevonden, en konden ze door. Het was een succes!
Dit project is eigenlijk net zoals bij de zeecontainer voor even heel erg intensief, ook al kun je je er een jaar lang op voorbereiden; het gaat om verbinden en vraagt net even een stap extra. Dat zijn de projecten waar ik op aan ga. Het heeft me geleerd dat het belangrijk is om banden met mensen op te bouwen zodat je ze dingen kunt en mag vragen op de momenten dat het echt belangrijk is, want op het moment dat je alleen maar de projectmanager gaat spelen en dat je alleen jouw eigen plan laat zien, raak je mensen kwijt.
Dat schakelen tussen verschillende disciplines, niveaus en delen van een organisatie, maar ook het menselijke aspect dat erbij komt kijken; dat is belangrijk. Dat schakelen vind ik leuk; ik ben van nature nieuwsgierig en wil weten hoe dat bij iedere partij gaat en hoe ik mensen met elkaar kan verbinden.’ Als ik Raymond bedank voor het gesprek, vraagt hij zelf nog naar wat ik nu precies doe en met deze werkzaamheden naar toe wil, ondanks dat ik degene ben die het interview moet afnemen. Het nieuwsgierige is iets wat Raymond ook nu tekent en wat een rode draad lijkt te zijn door zijn carrière.
Dit betekende een jaar lang veel vliegen naar Milaan en heel veel regelen. De CIO van Italië kwam net voor het belangrijke migratie weekend naar me toe en zei: ‘Maandagochtend gaan 40.000 mensen gebruik maken van dit systeem. Als het niet werkt, dan komen we in de krant!’. Raymond lacht, ‘ik dacht: dit is een Italiaan, hij zal vast een beetje overdrijven, het zullen er niet zoveel zijn’, maar hij had gelijk: maandagochtend om 8 uur gingen we live en 40.000 mensen maakten gebruik van de applicatie.
Het systeem klapte er, ondanks alle voorbereidingen, uit. Gelukkig hadden ze binnen een kwartier de root cause gevonden, en konden ze door. Het was een succes!
Dit project is eigenlijk net zoals bij de zeecontainer voor even heel erg intensief, ook al kun je je er een jaar lang op voorbereiden; het gaat om verbinden en vraagt net even een stap extra. Dat zijn de projecten waar ik op aan ga. Het heeft me geleerd dat het belangrijk is om banden met mensen op te bouwen zodat je ze dingen kunt en mag vragen op de momenten dat het echt belangrijk is, want op het moment dat je alleen maar de projectmanager gaat spelen en dat je alleen jouw eigen plan laat zien, raak je mensen kwijt.
Dat schakelen tussen verschillende disciplines, niveaus en delen van een organisatie, maar ook het menselijke aspect dat erbij komt kijken; dat is belangrijk. Dat schakelen vind ik leuk; ik ben van nature nieuwsgierig en wil weten hoe dat bij iedere partij gaat en hoe ik mensen met elkaar kan verbinden.’ Als ik Raymond bedank voor het gesprek, vraagt hij zelf nog naar wat ik nu precies doe en met deze werkzaamheden naar toe wil, ondanks dat ik degene ben die het interview moet afnemen. Het nieuwsgierige is iets wat Raymond ook nu tekent en wat een rode draad lijkt te zijn door zijn carrière.